Navigate / search

Verslaafd aan jezelf!

logo cvadf_stock

Verslaafd aan jezelf

Een kwartier lang in de regen staan voor je eigen voordeur, omdat je “ na ˜tig™ keer controleren “ nog steeds niet weg durft te gaan. Jezelf terugvinden in de keuken voor het koffiezetapparaat en met de beste wil van de wereld niet meer weten hoe het allemaal werkt.
Verlamd raken van angst door ogenschijnlijk onschuldige zaken.

DOOR HENRICA DE VRIES

Uit het leven gegrepen voor duizenden mensen in Nederland. Exacte schattingen zijn moeilijk te geven, maar het afgelopen half jaar leden zeker 150.000 mensen aan een dwangstoornis. En vijf tot tien procent van de Nederlandse bevolking heeft wel eens een angst- of paniekaanval, waarvan zeker drie procent langdurig leidt aan angsten of fobieën.

Anonieme cijfers die een gezicht krijgen als we luisteren naar Erik Visser en Vrouwkje Messink van de jubilerende Christelijke Vereniging voor Angst- en Dwangstoornissen en Fobieën (CVADF). Vrouwkje: “Ik wist niet langer waarom ik deed wat ik deed. En tegelijkertijd besefte ik dat er iets niet klopte.” Erik: “Je bent een slaaf van jezelf.”

Strijd

Zowel voor Erik als voor Vrouwkje was niet meteen duidelijk wat eraan schortte. Vrouwkje vertelt: “Een angst- of dwangstoornis is heel makkelijk verborgen te houden voor je omgeving. Dat heb ik in mijn eigen huwelijk gezien. Mijn man was overdag aan het werk. Dus die had het in het begin niet zo in de gaten. En de kinderen, die mij dagelijks meemaakten, die zijn ermee opgegroeid. Die wisten niet beter dan dat mamma zo deed.
Later zei mijn man dat het voor hem voelde alsof er een derde in ons huwelijk was. Altijd was daar die controle. Het gekke is dat je heel goed weet wat je doet, maar je kunt het controleren niet stoppen. Je moet controleren, anders word je hartstikke bang. Ik heb gedacht dat ik in Zon & Schild terecht zou komen. Ik schaamde me zó erg! Dat is juist het belastende, je weet heel goed dat je raar bezig bent, maar kunt dat zelf niet stoppen.”

Ook Erik besefte in het begin niet wat er met hem aan de hand was. “Pas na negen jaar belandde ik bij een psycholoog. Ik liep helemaal vast, omdat ik steeds meer moest van mezelf. Op een gegeven moment stond ik bijvoorbeeld twee uur onder de douche, dat was niet meer te doen. Op mijn werk functioneerde ik op zich wel. Ik werkte in een rubberfabriek en ze zeiden zelfs dat ze nog nooit zo’n goed afgewerkt product hadden gehad! Ik was daar zeer perfectionistisch in, maar dus ook veel te langzaam. Dat was niet te handhaven. Maar bij mij was het ‘doorgaan, doorgaan’… tot het echt niet meer ging. Toen ik eenmaal was afgekeurd, volgden er ook opnames. Ik kwam echt helemaal klem te zitten Als je zo vast loopt, moét je op een gegeven moment wel.”

CVADF

Erik Visser is vanaf het begin bij de CVADF betrokken (zie kader voor meer informatie over deze vereniging). “Mijn oog viel onverwachts op een oproepje in het programmablad Visie. Daarin stond een heel klein berichtje over een christelijke lotgenotengroep-in-oprichting rondom angst – en dwangstoornissen. Ik heb het meteen uitgeknipt, maar eerst een half jaar in de kast laten liggen omdat ik er niets mee durfde doen…” Toch trok Erik uiteindelijk de stoute schoenen aan en bezocht een van de eerste bijeenkomsten van de vereniging in Voorthuizen.
Huiskamergroepen bezoekt hij niet zo vaak, maar als vormgever is Erik betrokken bij de uitgave van het contactblad Digitalis – een belangrijk medium voor mensen die vaak niet makkelijk een bijeenkomst bezoeken voor lotgenotencontact.

Ook Vrouwkje Messink ‘ontdekte’ de CVADF dankzij een oproepje in Visie. “Ik was al lid van de algemene vereniging voor angsten en fobieën, waarvan ik lotgenotengroepen bezocht, maar miste daar de aandacht voor geloofsaspecten. Men was vaak negatief over het christelijk geloof, alsof dat angsten zou veroorzaken. Dat kán wel eens het geval zijn – als je bijvoorbeeld met angst voor God wordt opgevoed – maar het geloof spreekt juist ook van genade en een plaats waar je naartoe kunt met je angsten en problemen.” Hierin bood de CVADF – waarbinnen Vrouwkje inmiddels al weer een paar jaar de functie van secretaris bekleedt – een meerwaarde.

(H)erkenning

Herkenning en erkenning zijn de sleutelwoorden als het gaat om lotgenotencontact vanuit christelijk perspectief. Vrouwkje: “Het belangrijkste vond ik om te horen en te zien dat ik niet de enige was met mijn aandoening. Het helpt je ook om je te realiseren dat je niet gek bent.”
Direct vult Erik aan: “Ja, dat was voor mij ook heel belangrijk: de wetenschap dat het bij dwangstoornissen om een hersenziekte gaat, en niet om ‘iets psychisch’. Of aanstellerij, zoals sommigen denken. Ik ontmoette veel onbegrip in mijn omgeving.”

“Mensen zeggen soms ronduit ‘stel je niet aan’ of ‘doe niet zo gek’. Het is een verademing om te praten met mensen die je niet alleen aanhoren – hoe goed ze hun best soms ook doen om echt naar je te luisteren – maar ook voelen wat jij voelt! Ik kan echt iedereen aanraden om contact te zoeken met lotgenoten, en niet langer alleen met je verhaal te blijven rondlopen.”

CVADF viert eerste lustrum
De Christelijke Vereniging voor Angst- en Dwangstoornissen en Fobieën (CVADF) bestaat deze zomer vijf jaar. Op dit moment draaien er verschillende huiskamergroepen. Vier maal per jaar verschijnt het ledencontactblad Digitalis en er is een eigen website (met forum) in ontwikkeling: www.cvadf.tk. De vereniging mag zich in een groeiende belangstelling verheugen.
Voor meer informatie over de CVADF of haar activiteiten kunt u terecht bij Vrouwkje Messink, per mail: info@cvadf.nl of telefonisch: (033) 475 50 79.

De CVADF is een van de lotgenotengroepen die de NPV faciliteert. Informatie over andere lotgenotengroepen is te vinden op de NPV-website: www.npvzorg.nl of op te vragen bij het Landelijk Bureau.