Navigate / search

Ervaringsverhaal

Mijn beleving met een partner die controle dwang heeft.
Opnieuw maakt het schrijven van dit korte verslag emoties bij mij los.
Je denkt het is wel verwerkt. We zijn er met Gods hulp door heen gekomen.
Toen ik verkering met mijn vrouw kreeg viel het mij wel op dat zij perfectionist was. Mijn vrouw was medisch analiste, een beroep waarbij controle normaal is. Ik bewonderde haar daarom. Zelf was ik nogal slordig
De kwaal bouwt zich langzaam op en wordt door de patiënt op een haast professionele manier voor haar omgeving verborgen. Het is toch normaal dat de wasmachine wordt gecontroleerd. Het kost anders je wasgoed of zelfs de machine. Maar dan is 1 controle voldoende. 20 keer is echt niet nodig. En het afwasbakje mag ook wel scheef in het kastje staan. Mocht het er anders staan dan heeft niemand er last van en er gebeurt ook echt geen ramp.
Door mijn lange werkdag en kerkraadswerk signaleerde ik niet en was er van een normale correctie dus ook geen sprake. Wat mijn wel verbaasde was dat zij met bv. aankleden wel erg lang bezig was. Ik heb mij in die tijd verschrikkelijk eenzaam gevoeld. Was er iemand naast mij? Zo leek het wel. Later kom je er achter: het was niet iemand maar het was de “controle”. Er zijn te veel zaken om op te noemen. Maar het er echt in vastlopen kwam na het overlijden van mijn schoonmoeder, de geboorte van onze jongste zoon en de wiegendood van het zoontje van mijn jongste broer, allemaal binnen 1 maand. Er volgde een lange en moeizame weg bij verschillende hulpverleners. Maar wij zijn op de goede weg. Wij weten hoe belangrijk het is dat je wordt begrepen. Daarvoor is een lotgenotenvereniging een ideaal instrument. Ook de partner heeft een stuk herkenning of erkenning nodig.